آخیشششش راحت شدم

بعد زایمان چون سرماخورده بودم ،استخوان درد داشتم و هوا سرد بود مجال بیرون رفتن پیدا نکردم تا اینکه بالاخره 2 بهمن ماه با همسری رفتم بیرون 

باورم نمی شد خدای من 

یعنی این من بودم که دوباره می تونستم راه برم 

یعنی استراحتم تموم شد و آزاد شدم و می تونم از این به بعد بیرون ازخونه برم.

بغز کرده بودم  چشمهام پر از اشک شد ه بودسعی کردم جلوی خودم رو بگیرم و گریه نکنم و چه قدر خوشحال بودم که بالاخره این دوران سخت سپری شد .

تو اون لحظات ازاعماق دلم برای کسانی که بیمار هستن و به هر دلیلی خانه نشین شده اند ازخداوندمتعال شفا خواستم شاید نتونم کاملادرکشان کنم ولی میدانم گذشته ازبیماری خانه نشینی چه قدر سخت است .

یکباردیگه تو حیاط خونه دویدم و همسری گفت مثل قبل تو حیاط دویودی دوباره بغز کردم و گریم گرفت .

دلم واقعا برای حرکت کردن و راه رفتن تنگ شده بود دلم برای راحت خوابیدن تنگ شده بود خسته شده بودم از به پهلو خوابیدن

تو دوران بارداری از خودم می پرسیدم بارداری دوقلویی سختتره با نگهداریشون حالا که نی نی گولوها دنیا اومدن می گم بارداری دوقلویی واقعا سختتره

در دوران بارداری برای اینکه من ناراحت نشم و راحتتر بتونم این دوران رو سپری کنم کسی به روی خودش نمی اورد که برام چه قدر ناراحته ولی بعد زایمان هم بابایی و خیلی هایی دیگه می گفتن که به خاطر سختیهایی که تو بارداری می کشیدم خیلی ناراحت بودن .

از خدای مهربونم ممنونم حس می کنم واقعا صبرش رو بهم داد و تونستم این دوران رو با کمک اطرافیان به خوبی سپری کنم .

هیچوقت یادم نمیره وقتی دکتر بهم گفت چون بارداری دوقلویی دارم و همسان هستن و خطرناکه باید خونه بمونم ،منو می گی انگار دنیا رو سرم خراب شد. تا یه هفته که خونه مونده بودم دیونه شدم قلبم داشت میومد تو دهنم باخودم می گفتم حتما یه افسردگی سخت می گیرم داشتم دیوونه می شدم نمی دونستم چی کار کنم چون تا قبل از این من خیلی راحت بیرون می رفتم سرکار می رفتم آخه چطور می تونستم نه ماه تو خونه بمونم ،خونه نشستن کار من نبود .

از اعماق دلم فقط از خدا می خواستم بهم صبر و حوصله بده تا بتونم خونه نشینی رو تحمل کنم .

بعد یک هفته وقتی رفتم سونو برای اینکه بدونیم قلب جنین تشکیل شده یاه نه، وقتی گفت دوقلو هستن خیلی شکه شدم و تا یک هفته وقتی یادم میفتاد بچه ها دوقلوهستن مثل دیوونه ها می خندیدم 

جالب بود بعد یک هفته یک دفعه خونه نشینی برام شد مثل آب خوردن میدونم که این صبر و حوصله از جانب خدا بود که به من داده شده بود من کسی نبودم که صبح تا شب بتونم تو خونه دوام بیارم ممنونتم خدایا 

حالا که بچه ها دنیا اومدن همه بهم می گن خیلی سخت بود که دوران بارداری رو تو خونه بودی خیلی برات ناراحت بودیم  منم می گم خونه نشستن برام عادی شده بود خیلی کم پیش اومد دلم بگیره و از خونه نشینی ناراحت باشم میدونم که اگه کمک خدا نبود نمی تونستم برای خونه نشینی صبوری کنم .

از بدخوابی ، خونه نشینی ، بدغذایی ، سنگینی ، ویار ، معده درد ، خارش ، ورم ،بی حرکتی و سکون ،سرم زدن ،آمپول زدن ،انتظارو......

آخیشششششششششششششششششش راحت شدم .

درحال حاضر همه اون روزها به خاطرات شیرین و سخت پیوست 

بعضی وقتها فکر می کنم مثل یه خواب و خیال بوده 

الهی شکرت بالاخره باخوبی و خوشی تموم شد .